Op vrijdag werden we op onze school verwacht voor een afscheidsreceptie.
Eerst waren er vanzelfsprekend een aantal toespraken van de betrokken leerkrachten en coördinatoren.
Nadien was er ook een klein muzikaal optreden van enkele medestudenten die als keuzevak muziek hadden gekozen. Ze brachten er enkele Deense liedjes en dansen die ze er de voorbije maanden hadden geleerd. Vervolgens waren er allerlei fruitschotels en champagne voorzien. Dit deed zeker en vast deugd in het ondertussen zonnig geworden Denemarken.
Tot slot volgden er lange fotosessies om de laatste momenten van ons Deens avontuur voor eeuwig vast te leggen. Er zijn toen bij heel wat mensen tranen gevloeid.
Hier zie je onze laatste klasfoto:
Die vrijdagavond waren we dus voor de allerlaatste keer allemaal samen. Sommigen vertrokken de dag nadien, anderen (zoals ik) in de loop van de volgende week en dan zijn er nog de studenten die pas eind mei terugkeren.
Omdat we dit niet zomaar ongemerkt wilden laten voorbij gaan besloten we om het er nog een laatste keer van te nemen. We zijn eerst naar een gezellig Turks restaurant gegaan waar we ' à volonté' konden eten en drinken. Op een bepaald moment werden we zelf verrast door een buikdanseres :-o
Nadien zijn we naar 'Billy Booze' gegaan waar we om een lang verhaal kort te maken de zon hebben zien opgaan.
Na een heel korte nacht ben ik zaterdagmiddag naar het vliegveld gegaan om er één van de Spaanse studenten (Teresa) te gaan uitwuiven, best wel ontroerend...
Nog een zoveelste groepsfoto : -)
Zondagavond werden Michiel en ik uitgenodigd bij ons gastgezin. Net zoals in het begin van ons avontuur werden we getrakteerd op een uitgebreide maaltijd en een gezellige avond!
Ook Gitte en Tony konden niet geloven dat de drie maanden al voorbij waren.
Tony heeft ook een foto van ons allen genomen als herinnering en gaat ons deze nog opsturen.
Maandagavond was het dan zover.... Onze allerlaatste avond in Denemarken.
We besloten om met de groep die nog overbleef te gaan bowlen. En..... ja hoor..... voor de allereerste keer in mijn leven heb ik een partijtje bowling gewonnen!!! Yihaaaa :-p
Het was redelijk laat, maar toch hadden we nog een klein hongertje..... Hop, naar het plaatselijke Turkse restaurant.
Toen konden we het echter niet langer meer ontkennen. Ik en Michiel moesten afscheid nemen van een aantal prachtige mensen!!! Spijtig, heel spijtig, maar het is de realiteit.
Dinsdagmorgen...... The time has come.... We werden rond half 12 aan de luchthaven verwacht om in te checken en naar België te vliegen...
Dan gebeurde er misschien wel één van de moeilijkste dingen in het leven: afscheid nemen van die mensen waar je het meest bent gaan aan hechten: Anna, Marta en Veronica. Stuk voor stuk toffe mensen die ik zeker en vast nog eens zal terugzien!
Rond half 4 zijn we geland op Zaventem. Eindelijk zag ik mijn familie terug!
Het was een blij weerzien en er viel zoveel te vertellen. Op weg naar huis en éénmaal thuis gearriveerd voelde ik mij een beetje een vreemde in eigen land. Ik had er nooit bij stilgestaan hoe mooi het Belgische landschap wel niet is: al die rijkdom aan kleuren, planten, bloemen, bomen, dieren, .... Dingen die ik in Denemarken niet overdreven veel heb gezien. We mogen best wel nog fier zijn op ons Belgenland!
Deze dag en de volgende dagen kon ik terug doen wat ik zo lang heb moeten missen: praten met familie en vrienden, doedelzak spelen, met de auto rijden, fietsen, volksbal, ...
Het doet best wel raar de eerste dagen: enerzijds ben je blij om terug thuis te zijn bij familie en vrienden, maar anderzijds voel je je ook wat verdrietig om dat je in Denemarken prachtige dingen hebt meegemaakt en vooral omdat je ginder een aantal prachtige mensen moet 'achterhalen'. Gelukkig bestaan er dingen zoals facebook, msn, vliegtuigen, ... om met elkaar contact te houden.
Tot slot wil ik jullie (mijn volgers) nog bedanken om mijn avonturen om blog te volgen en om mij doorheen dik en dun te steunen doorheen deze 3 maand. Het deed deugd om af en toe eens iets van het thuisfront te horen.
Daarnaast denk ik ook nog aan alle Erasmusstudenten en de leerkrachten die ons begeleidt hebben.
Zonder hen was deze reis zeker niet wat het geweest was.
Ook wil ik graag mijn ouders bedanken om mij deze prachtige kans te geven!
Denmark and all the Erasmus people: I WILL NEVER FORGET YOU!!
